In mijn jeugd woonde ik in Amstelveen. De heemparken lagen dicht bij ons huis en mijn moeder ging daar dan ook regelmatig met mijn broertje en mij wandelen. Van jongs af aan was ik een buitenkind en ik vond het er dan ook heerlijk.

 

De jaren verstreken en doordat mijn leven zich vulde met andere bezigheden en ik bovendien verhuisde, raakte het park op de achtergrond. Ik kwam er nooit meer.......tot vandaag. Aangezien het maar blijft waaien en regenen en het hier in de polder niet echt fijn is om buiten te fotograferen, schoot me plotseling het park weer te binnen. Het ligt in de bebouwde kom en het moest er beslist minder waaien. Ik besloot er heen te gaan en heb er genoten. Wat een prachtig park. Een echte aanrader.

 

Heempark De Braak is in 1939 ontwikkeld en daarmee het oudste heempark van Amstelveen. Het heeft inmiddels de monumentenstatus. De grote centrale plas is ooit ontstaan bij een doorbraak van de dijk (huidige Amsterdamseweg). De plas zelf zat vol bagger. 10.000 m3 van deze bagger werd gebruikt voor het ophogen van de directe omgeving en voor het aanleggen van een gedeelte van het padennet. Dit baggerwerk geschiedde – in het kader van de werkloosheidsbestrijding – met de hand! Behalve soorten die in kweek zijn (er is een eigen kwekerij op het terrein), zijn er vele andere veelal bijzondere en/of zeldzame plantensoorten te zien, die (nog) niet in de heemparken voorkomen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nog maar een week geleden waren de weilanden geel gekleurd door paardenbloemen. Ze stonden overal waar je maar keek. Eén groot feest, vooral als de zon erop scheen. Nu staan diezelfde weilanden vol met donzige zaadbollen van de uitgebloeide bloemen. Weer kleuren ze de weilanden, niet geel maar in een vage witte kleur. De wind, die stevig waait, heeft vrij spel om de zaden te verspreiden. Ze houden een belofte in om ook volgend jaar de weilanden opnieuw geel te kleuren.

 

Als in mei de weiden bloeien.
in hun bonte kleurenpracht.
Is er één die ‘t wint van allen,
die ons stralend tegenlacht.
Die met duizend gouden zonnen
staat te pronken, zij aan zij.
‘t Is de gele paardenbloem,
 koningin van mei.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Terwijl ik langs het weiland fiets zie ik twee Kieviten. Ze roepen voortdurend. Het zijn zo te zien oudervogels, die een eindje uit elkaar zitten. Ergens tussen hen in moet beslist een jong zijn.

 

Een Scholekster komt kennelijk te dicht in de buurt. Eén van de vogels vliegt op om met een scheervlucht de indringer te verjagen. Dan zie ik een jong aan de waterkant, vlakbij het gebied waarboven de Kievit net vloog.

 

De andere Kievit zit in het gras. Is daar ook nog een jong? Maar hoe ik ook zoek, ik zie niets tussen het hoge gras. Net als ik besluit om door te fietsen valt mijn oog op een plek waar het gras beweegt. En daar is hij.......Een heel eind van zijn ouders af en met prima schutkleuren. Tot mijn grote vreugde zit hij niet al te ver weg en zo lang ik maar niet teveel beweeg gaat alles goed. Verstopt achter mijn fiets met de camera op de bagagedrager kan ik foto's maken.  

 

 

 

 

 

 

Dagen van regen en kou kenmerkten weken achter elkaar het voorjaar. De dikke truien konden nog steeds de kast niet in en de verwarming brandde volop. De voortdurend harde wind en het donkere weer waren niet direct de ideale omstandigheden om buiten mooie foto’s te maken.

 

Van de spaarzame opklaringen met hier en daar een straaltje zon maakte ik dankbaar gebruik om toch af en toe wat te fotograferen. Die foto’s verdwenen, keurig gerangschikt in mapjes, op de pc. Niet genoeg om er een mooie serie van te maken, maar ook zonde om er niets mee te doen.

 

Nu daarom samen in een blog. Alle opnamen zijn in de laatste weken gemaakt in de polder waar ik woon, vlakbij natuurgebied De Groene Jonker en het Nieuwkoopse Plassengebied.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Na mijn vorige blog over de meerkoeten kwamen ze niet meer van het nest. Er werd dus kennelijk serieus gebroed. De broedtijd van meerkoeten ligt tussen de 21 en 25 dagen. Aan de hand daarvan had ik een beetje uitgerekend wanneer de kuikens er konden zijn. Omdat het nest tegenover ons huis ligt kon ik ze goed in de gaten houden.

 

Maar er gebeurde niets. Zou het mislukt zijn? Wel vond ik dat de meerkoet nogal vaak onder in het nest zat te pikken. Luizen misschien of de eieren keren? Maar toen.....Bij het wisselen van de wacht zag ik ze plotseling. Kleine rode kopjes tussen een aantal eieren, die nog uit moesten komen. Snel wisselden vader en moeder de plek op het nest.

 

Ik hoorde een krakend geluid. Zou de meerkoet die op het nest moest gaan zitten met zijn grote poten op een ei zijn gaan staan? Even later zag ik ‘m het ei leeg eten en de bast ging ook naar binnen. Was dat om niet op z’n kop te krijgen dat er een ei naar de maan was? Even ging de meerkoet staan en waar net nog het ei lag, zag ik nu een nieuw rood kopje.

 

Het weer was die dag niet al te best. Vrij donker, waardoor een paar foto’s niet van superkwaliteit zijn. De donkere beschoeiing op de achtrgrond hielp ook al niet echt mee. Maar overmaken was geen optie, dus doe ik ze er toch maar bij.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De ooievaars menen het kennelijk serieus met elkaar. Nadat ik een paar blogs geleden meldde dat ik ze met z’n tweeën op het nest had gezien, was ik nu getuige van een paring. Dat ziet er heel liefdevol uit, maar of het ook zo is, weet ik niet. Ik kan niet in het nest kijken, dus of er ook eieren in liggen of in komen, zal ik niet kunnen zien.

 

Deze middag gaan de ooievaars af en toe nog samen van het nest om te eten. Terwijl ze samen beneden zijn, komt er een ooievaar van één van de andere nesten op hun nest zitten. Dat is tegen het zere been (poot, bedoel ik) want onmiddellijk keert één van de ooievaars terug naar het nest om de indringer te verjagen. Die vertrekt zonder zich verder te verzetten. Nu maar afwachten of er jongen komen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een week of twee geleden zag ik in de sloot voor ons huis een meerkoet zwemmen met een rietstengel in zijn bek. Ik besteedde er geen aandacht aan. Totdat bleek dat het niet één, maar twee meerkoeten waren, die ik steeds vaker met rietstengels in hun bek voorbij zag komen. Geïnteresseerd keek ik waar ze heen gingen. Het einddoel, een nest in aanbouw, lag tegenover ons huis. Mijn overbuurman heeft daar een wastrommel in de sloot gehangen om zijn gevangen paling in te bewaren. Die trommel steekt met de rand net boven het water uit. De meerkoeten vonden dat kennelijk alvast een beginnetje voor hun nest. Ze bouwden het er bovenop. De buurman moet nu dus, om het prille geluk niet te verstoren, maar even wachten met vissen.

 

Of de meerkoeten nog onervaren zijn of dat hun nest er altijd zo uitziet weet ik niet, maar bij het minste vlaagje wind raken er rietstengels los. Met een enorme gedrevenheid vlechten ze die er samen opnieuw in. De hele dag zijn ze er druk mee in de weer. Ik sta regelmatig versteld van de kracht die deze kleine vogels hebben. Hele waterplanten worden er uit de bodem getrokken om het nest verder mee op te bouwen.

 

Nadat de paring had plaatsgevonden en er eieren in het nest lagen, moeten ze nu ook nog om de beurt broeden. Dat gaat soms niet van harte. Ik heb al een paar maal gezien dat bij het wisselen van de wacht de ene meerkoet de andere het nest op jaagt, omdat die zonder aanstalte te maken, gewoon blijft rondzwemmen (zijn dat de mannetjes?). En "bekvechten" doen ze kennelijk ook.

 

Boven het nest steekt het houten vis-terras van de overburen uit. Van de week lag hun kat het nest vanaf dat terras grondig te bestuderen. Of het allemaal goed gaat als de jongen er zijn, zal nog moeten blijken, maar voorlopig is het een dankbaar foto-object.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Vandaag een blog met weinig woorden. Door het weer van de afgelopen dagen is de polder in korte tijd steeds groener en kleuriger geworden. De eerst nog kale bermen kleuren nu ineens geel en wit door de talrijke soorten vroege wilde bloemen. Madeliefjes, Speenkruid, Paardenbloemen en Klein Hoefblad wisselen elkaar in een bonte schakering af.

 

’s Morgens stap ik vaak vroeg op de fiets. Alleen van de lichtval kan ik al genieten. De ontwakende natuur ziet er fris en schoon uit en is klaar om aan een nieuwe dag te beginnen. Niets heeft deze schoonheid op dat tijdstip al beroerd. Het is nog koud. Hier en daar hangt er dauw aan de bloemen. De knoppen gaan langzaam open bij het eerste zonlicht dat op hun blaadjes valt. De kopjes draaien ze slaperig naar de zon om op te warmen. Wat een feest om er tussendoor te rijden. Ik vul mijn longen met de frisse lucht en luister naar de stilte van het platteland. Ver weg hoor ik het zachte gebrom van een tractor.