Zaterdag:

Samen met mijn camera maak ik een wandeling door de polder. De avondzon staat aan een strak blauwe winterhemel. In de afwateringssloot naast me hoor ik gekraak. Kennelijk zijn de gemalen aangezet. Tussen twee over elkaar geschoven ijsplaten borrelt het water, belicht door de zon, omhoog. De natuur doet de rest en maakt er stuk voor stuk kunstwerkjes van.

 

 

 

Tot nu toe bood de winter helaas weinig anders dan regen en wind.  Weliswaar kun je daar ook mooie plaatjes van maken, maar het trok me niet zo. De vorst van de afgelopen dagen vond ik dan ook een welkome afwisseling. De eerste ochtend, nadat het die nacht gevroren had, zag ik de zon prachtig opkomen boven de berijpte weilanden. Tja.... wel vanachter mijn slaapkamerraam. Net weer te laat opgestaan dus. Maar volgens de weerberichten zou ik de dag daarna een herkansing krijgen. Helaas, de volgende ochtend was het lang zo mooi niet. Zul je natuurlijk altijd zien.

 

Toch liet ik me de kans niet ontgaan om wat foto’s met rijp te maken. Buiten was het behoorlijk fris, maar ook heerlijk weer. De gemeente was in de afgelopen dagen druk bezig geweest met het opkruinen van de nog jonge bomen langs een van de fietspaden. De afgezaagde takken hadden ze in de berm ernaast gelegd. Toen ik ze bij het langs fietsen beter bekeek zag ik mooie met rijp bedekte mossen op de takken zitten. Door de ijskristallen leek het of ze bloeiden.

 

Even verderop zag ik dat het zachte weer van de voorgaande periode ervoor gezorgd had dat er allerlei bloemen bloeiden. Ook die waren nu bedekt met een dun laagje rijp. Terwijl ik op mijn knieën in het gras lag om de madeliefjes te fotograferen, zag ik -toen ik opkeek- nog net een fietser verwonderd naar me kijken (maar misschien ook wel bezorgd). Soms komen ze wel eens een praatje maken als ik aan het fotograferen ben.

 

Nieuwsgierig doe ik dan thuis mijn chip in de pc om te zien of die lichtval, die zonnestraal of net die ene mooie kleur goed op de foto is vastgelegd. Nu lees ik regelmatig verhalen over fotografen die de foto’s niet hóéven te bekijken. Ze weten dat de foto precies zo is als ze door de lens hebben gezien. Ik vind dat knap, want er vallen bij mij beslist ook foto’s tegen. Meteen door naar de prullebak dus. Na 'rijp' beraad heb ik onderstaande foto’s uitgezocht, omdat die het meest weergeven wat ik wil laten zien van de betovering door de vorst.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het begon met het licht van de kerstlampjes dat door een glazen geslepen vaas viel. Ik vond die vaas op die manier lijken op de ijsbeelden die ik een aantal jaren geleden heb gezien en vroeg me af of ik dat beeld met mijn camera kon vastleggen. Soms is het licht dat zo’n mooie uitstraling heeft als je het ziet, erg vlak op een foto. Dan is de betovering weg. Dat heb ik soms ook met tegenlichtopnamen. Ik heb dan ook veel bewondering voor foto’s (en hun fotografen) waarop dat tegenlicht diezelfde mooie, ietwat mystieke uitstraling heeft zoals je het ook met je eigen ogen ziet.

 

 

Na het fotograferen van mijn vaas bleek diezelfde warme uitstraling ook op de foto te zien te zijn. Dan komt de vraag wat je met zo’n foto doet. Nu wilde ik nog een digitale kerstkaart maken voor al mijn digitale vrienden en zo kwam van het één het ander.

 

Met deze kaart, uiteraard met zelf gemaakte foto’s, wil ik jullie bedanken voor alle reacties in het afgelopen jaar. Hele fijne Kerstdagen en een goed, fotogeniek 2012!

 

 

Vlak voor het raam staat op de veranda een tafel, die in de winter voor de vogels is. Elk najaar kan ik haast niet wachten tot het kouder wordt en het voor de vogels wat moeilijker wordt om hun kostje bij elkaar te scharrelen. Die tafel verandert dan in een soort “vogel-luilekkerland”, druk bezocht door diverse soorten vogels. Vaak levert dat  “Marjolein Bastin-momenten” op.